Schuldig

Al snel na de moord op Mehmet in Beuningen wisten mensen uit mijn omgeving het zeker. Dit was een afrekening. Het slachtoffer had vast iets op zijn kerfstok. De informatie die bekend was over de schietpartij, versterkte hun vermoeden. Hij was op weg naar zijn werk door een busje gevolgd en toen hij vlakbij het winkelcentrum de straat overstak, werd hij beschoten. Dit alles op klaarlichte dag. Dat hij Mehmet heette en uit Neerbosch-Oost kwam, paste in het plaatje. 

De burgemeester moet hetzelfde hebben gedacht, want een paar uur na de moord zei ze tegen deze krant: “De daders hebben geen enkele rekening gehouden met de omstandigheden”. Een ongepast naïeve uitspraak waarin haar oordeel doorklonk. Het zijn allemaal criminelen. Ze mogen elkaar afknallen, als het maar uit het zicht is.   

De reacties van de mensen die hem kenden, hielpen weinig tegen het beeld dat was ontstaan. Hij zou een grappige, lieve man zijn. Maar ja, dat zeggen ze altijd op zulke momenten. En zo werd Mehmet schuldig bevonden. Bijna schuldiger dan de daders, want hij had een naam en een gezicht, terwijl de daders anoniem konden vluchten. 

Inmiddels zijn we twee maanden verder. De zaak is bij Opsporing Verzocht geweest en de politie flyerde bij de moestuin in Weurt waar Mehmet kippen hield en pompoenen, broccoli en courgettes verbouwde. Nog altijd is niets over het motief bekend. Het kan goed zijn dat Mehmet zich in de nesten had gewerkt, maar het kan even goed een vergissing zijn geweest.
 
Die twee maanden van onduidelijkheid beschouw ik als een les. We hebben de neiging om de schuld te geven aan degene die het ongeluk treft, omdat we de wereld dan beter begrijpen en omdat we dan denken dat het onszelf niet kan overkomen. Was het maar zo simpel. 

Deze column verscheen in De Gelderlander.

2 gedachten over “Schuldig”

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *