Respect

‘Alles wat bewustwording vereist, een nieuwe manier van kijken of een andere manier van leven, is volgens populisten zoals Trump dwaasheid, een regelrechte aanval of een samenzwering van bovenaf.’

Aan deze woorden van schrijver Bas Heijne moest ik denken toen ik vorige week het stuk las over de Drutense stichting Vrienden van Sinterklaas. Zonder Zwarte Piet hoeft het voor dit comité niet. Over de landelijke intocht zegt de woordvoerder: “Vroeger was het een feest. Dan zaten we (…) voor de tv en dan kwamen de mandarijntjes en speculaas op tafel. Maar met die roetveegpieten is de lol er voor ons wel af.” Dat kan natuurlijk. Bij ons is het anders. Mijn kinderen beleven, zelfs in coronatijd, volop plezier aan het Sinterklaasfeest. Ook de mandarijntjes en speculaas gaan er goed in. 

Online krijgt de woordvoerder veel bijval. In die reacties gaat het vaak over ‘respect voor traditie en cultuur’. Het traditie-argument is een drogreden. Dat iets al heel lang zo is, voegt inhoudelijk niets toe. En een eigenschap van cultuur is juist dat die steeds veranderd. De reageerders hebben hun mond vol van respect, maar zwijgen over de vele nare ervaringen die door mensen met een donkere huidskleur zijn gedeeld, ook in deze krant. Zoals: “Kinderen vroegen aan mijn moeder of ze pepernoten had.” En: “In november en december draag ik mijn haren vast. Een afrokapsel roept veel reacties op.”  

Een minderheid legt een meerderheid haar wil op, klinkt het dan weer. Ik ben blij dat we in een land leven waar minderheden worden gehoord en afwegingen worden gemaakt die uiteindelijk voor iedereen van belang zijn. Het Sinterklaasfeest is een verhaal dat we als samenleving voor de kinderen creëren. Laat het een verhaal zijn dat niemand buitensluit.

Deze column verscheen in De Gelderlander.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *