Tijdelijk

Sneeuw is zowel tijdloos als tijdelijk, mijmerde ik op de eerste ochtend van de witte wereld. Sneeuw bedekt al het moderne en dat zorgt voor taferelen die doen denken aan schilderijen van Bruegel. Dat het slechts voor even is, maakt het des te mooier. Fijne gedachten, maar ze hielpen me niet in mijn troosteloze week. 

Zaterdag begon nog goed. Mijn buurjongen van 8 vertelde dat hij zich verheugde op de mooiste dag van zijn leven. Ook ik was er klaar voor. Ik haalde de slee, die ik drie jaar geleden kocht en die nog niet was gebruikt, alvast uit de schuur. Nog voor de eerste vlokken vielen, leerde ik het heerlijke woord ‘sneeuwjacht’ kennen.

Zondag was de grote anticlimax. Mijn kinderen weigerden meerdere laagjes kleren aan te doen. Ik was doodvermoeid door wekenlang thuisonderwijs, mijn geduld was helemaal op, dus ging ik de strijd aan. Geschreeuw en slaande deuren. Ik verloor. Eenmaal buiten huilden ze al snel van de kou. 

Maandag was niet beter, maar erger. De school bleef dicht en we zaten nog een dag op elkaars lip. Een licht ontvlambare situatie. Opa en oma waren onbereikbaar. Ik deed een wanhopige poging met de auto naar Beuningen te rijden, maar strandde na een paar meter midden op de weg.

Dinsdag dan eindelijk naar school. Voor de zoveelste keer gedoe met de kleren, waarbij ik de oudste optilde en buiten de kou liet voelen. De leerachterstand van de lockdown was merkbaar, ze weigerde er lessen uit te trekken. Bij de slee maakten ze ruzie wie voor mocht zitten. 

Dit is natuurlijk niet het hele verhaal. Ze hebben ook gekraaid van plezier, hun laarzen verwonderd in de sneeuwheuvels laten zakken, gegeten van de sneeuw, gezongen in de sneeuw. En toch, het tijdelijke van sneeuw, ik ben daar best wel blij mee.

Deze column verscheen in De Gelderlander.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *