Midlife

Een jonge schrijver die ik begeleid, werkt aan een verhaal over een man van middelbare leeftijd. “Ik moest tijdens het schrijven aan jou denken”, bekende hij pas. Ik was gevleid dat ik als inspiratiebron diende, maar ook licht verontwaardigd. We kregen een discussie over het begrip ‘middelbare leeftijd’. Ik dacht dat je daar toch echt iets ouder voor moest zijn, maar dat valt vies tegen. Nog een half jaartje, volgens Wikipedia. 

De laatste tijd denk ik vaak na over de eindigheid van mijn leven. Altijd ’s avonds in bed, waardoor het even duurt voor ik in slaap val. Is dit het begin van mijn midlifecrisis? En wat gaat me dat brengen: een motor, een cabrio of een hoed? Ik heb altijd gedacht dat het alleen iets was voor zielige mannen, maar misschien is het zoals met de puberteit: niemand ontkomt eraan. Als puber geloof je niet in puberteit. Je wilt niet dat het bestaat en je schaamt je ervoor. Ik heb Wikipedia niet verder doorgespit, maar dit kan bij een midlifecrisis natuurlijk ook aan de hand zijn. 

Ik moet denken aan die man uit Wijchen die in februari op tv kwam omdat hij dé gemiddelde Nederlander is. “Je lijkt wel op hem”, zei mijn vrouw toen. “Niet bepaald”, mompelde ik. Misschien is dat de kern van de midlifecrisis: dat je niet gemiddeld wilt zijn.

In het verhaal van de jonge schrijver komt de man van middelbare leeftijd terecht bij een ouder echtpaar. Ze verzorgen hem alsof hij hun kind is. De man vindt dat prettig, zeker in het begin. Het is niet iets waar ik concreet naar verlang, maar terug naar mijn kindertijd betekent wel extra jaren. 

In Beuningen zijn de wijzers van de kerktoren verdwenen. Waarschijnlijk voor een opknapbeurt. Het ziet er gek uit, een klok zonder wijzers, maar mij geeft het rust. Zo belangrijk is tijd niet.

Deze column verscheen in De Gelderlander.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *