Sorry

Soms duurt het niet lang voor je de dingen weer in perspectief ziet. Op de dag dat bij mij het internet uitviel en ik in paniek raakte omdat ik mijn werk niet meer kon doen, kwam ik een Syriër tegen die ik af en toe spreek. Hij vertelde dat zijn schoonouders vaak maar één uur op een dag water en elektriciteit tot hun beschikking hebben. Ze weten nooit wanneer dat precies is en ze krijgen het meestal ook niet tegelijkertijd: de ene keer heb je water, de andere keer stroom. En het kan zomaar ineens weer weg zijn. 

De Syriër schetste het dagelijks leven in het kapotgeschoten land. De situatie is nog altijd uitzichtloos. Toen het even stil viel tussen ons, zei hij zacht: ‘Sorry’. Het was een gek gekozen woord, daar op dat moment, maar ik begreep wat hij bedoelde. Hij had me opgezadeld met een machteloos gevoel, ook al was het goed en belangrijk dat hij deze verhalen met me deelde. 

In de hoop dat er toch iets van een oplossing in het verschiet ligt, bleef ik vragen aan hem stellen. De antwoorden stemden niet vrolijk. Hij twijfelde of ze ooit van de dictator af zouden komen. Voordat Assad er zat, was zijn vader aan de macht en straks neemt vast zijn zoon het over. 

Toen we afscheid namen, bedankte hij me nadrukkelijk voor het luisteren. Dat doet hij elke keer. Het is niet vanzelfsprekend dat er naar dit soort verhalen wordt geluisterd. Mijn gedachten gingen naar de vreselijke brandstichting bij de Syrische supermarkt in Wijchen. Online werden de slachtoffers al snel verdacht gemaakt. Ze zouden de verzekering willen oplichten, of het zou een wraakactie zijn in het criminele milieu. Gelukkig was er ook een hartverwarmende crowdfundactie.

Ondertussen werkte mijn internet weer. Het eerste wat ik deed, was de stad opzoeken waar de Syriër vandaan komt.  

Deze column verscheen in De Gelderlander.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *