Koe

Vorige week zorgde Leonarda 12 uit het stadje Echt voor een lichtpuntje tussen al het rampnieuws over de overstromingen. Ze maakte een zwemtocht van maar liefst 100 kilometer en werd gered. Verschillende mensen uit mijn omgeving wezen me op dit bericht en dat was niet zomaar. De gelijkenis met het titelverhaal uit mijn boek De koe die de Waal over zwom is groot.

Alleen, het gaat hier om een andere rivier en mijn koe zwom van Ewijk naar Herveld, dus van de ene oever naar de andere. Dat is een afstand van circa 150 meter. De Limburgse koe werd meegenomen met de stroming. Bovendien moest ze gered worden, mijn koe stapte zelf aan land.

Het is wel heel typisch dat Leonarda bij Escharen uit de Maas werd gehaald. Dat is het dorp waar mijn opa en oma van moeders kant, nadat ze stopten met boeren, jaren hebben gewoond. Als ze nu nog leefden, waren zij vast en zeker degenen geweest die de koe aan de kant hadden gekregen. Ze zouden haar in hun tuin laten grazen tot de eigenaar was gearriveerd.

De koe leek in eerste instantie verzwakt, maar eenmaal op de kade was ze goed ter been. Dat komt me bekend voor. Mijn verhaal eindigt als volgt: 
‘De koe stond weer op stal. Ik ging met mijn vader kijken of er nog iets aan te zien was. Misschien lag ze uitgeput of bibberend in een ligbox. Mijn vader wees haar aan. Ze stond gewoon met haar kop door het voerhek, te kauwen of herkauwen, met ogen die er niets meer vanaf leken te weten. Hij had net zo goed een andere aan kunnen wijzen.’ 

Koeien kunnen zwemmen, dat is weer bewezen. Toch is het goed om te bedenken dat ze het uit paniek doen en dat het niet altijd goed afloopt. In Grubbenvorst werd een koe uit het water gehaald die het niet overleefde.

Desalniettemin blijft ‘De koe die in de Maas zwom’ een hoopvol verhaal. 

Deze column verscheen in De Gelderlander.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *