Film

Een paar jaar geleden zag ik op het Nijmeegse filmfestival Go Short een korte documentaire die veel indruk heeft gemaakt. Het begint met een stilstaand beeld van een glooiend landschap met een zandweg. Na een tijdje verandert er iets. 

Linksboven in de verte doemen mensen op. Ze lopen over de weg, komen steeds dichterbij, passeren de camera en verdwijnen dan rechts uit beeld. Aan het uiterlijk van de wandelaars, wat ze meesjouwen en hoe ze lopen, is te zien dat het om vluchtelingen gaat. Even is het landschap weer leeg, dan volgt een nieuw groepje. 

Ik kijk hiernaar, begrijp wat ik zie en wacht op het volgende shot. Waar gaat dit verhaal heen? Maar een ander beeld komt niet. Minutenlang lopen mensen voorbij. Dat is het. Ik kan niets anders dan beter kijken, en hoe langer ik kijk, hoe meer verschillen ik zie. De een draagt een rugzak, de ander plastic tassen. De een strompelt, de ander stapt flink door. De een wijst naar de camera, de ander negeert hem juist. Er is een echtpaar dat woorden wisselt en een jongetje dat dromerig naar de lucht kijkt. Een vrouw ondersteunt een andere vrouw.

De laatste tijd denk ik weer regelmatig aan deze film. In de krant, op de radio en op tv gaat het over ‘vluchtelingen’, ‘Afghanen’, ‘asielzoekers’ en ‘migranten’. Vaak in combinatie met ‘groep’, ‘stroom’ en ‘crisis’. Het zijn deze woorden die mensen in een ding veranderen, in een nieuwsitem, een probleem, een gevaar. 

De titel van de film heb ik niet onthouden, waardoor ik het niet kan terugvinden op internet. Dat is maar beter ook. Op een laptop werkt zo’n film niet. Dan kun je heel makkelijk wegklikken. In de bioscoop niet. Daar blijf je zitten en onderga je het. Daar ervaar je hoe het ding verandert in losse individuen met ieder hun eigen leven. 

Deze column verscheen in De Gelderlander.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *