Schoolplein

De school was uit. Mijn dochter rende op me af, stopte vlak voor mijn neus en keek over mijn schouder. Ze wou heel graag met iemand afspreken. Ze heeft een vriendinnetje op wie ze gek is, maar zij had met iemand anders afgesproken. Mijn dochter speurde rond en ik zag het al misgaan. Ze liep een rondje over het schoolplein, en toen nog een. Ik zei dat we beter naar huis konden gaan, dat we thuis iets leuks zouden doen, maar ze bleef zoeken. Het werd steeds rustiger, tot we als laatste over waren. Ik zei dat ze de volgende keer zeker met iemand af kon spreken, maar dat we nu toch echt naar huis gingen. Toen was het mis. Ze sloeg tegen mijn been, smeet haar rugzak weg en liet zich op de grond vallen. Haar gehuil ging door merg en been. 

Ik stelde me voor dat op dat moment overal in het land kleuters op schoolpleinen lagen, snakkend naar contact met een leeftijdsgenoot. Ik heb zelf vast en zeker ook weleens op het schoolplein in Beuningen gelegen. Al denk ik niet dat het vaak is gebeurd. Ik was te geremd om mijn verdriet en frustratie op deze manier te tonen. Bovendien vroeg ik bijna nooit iemand om te spelen, bang om teleurgesteld te worden.  
    
Mijn dochter lag daar nog altijd uitgestrekt. Er moest een einde aan komen, maar hoe? Ik pakte haar vast en sjouwde haar mee onder mijn arm, terwijl ze loeide als een sirene. Zo liepen we de poort uit. Iets verderop kwamen we het vriendinnetje tegen en het meisje met wie zij had afgesproken. Ook dat nog, dacht ik. Het vriendinnetje kwam naar ons toe en tikte mijn dochter aan. Ik zette haar op de grond. “Volgende keer spreken wij af,” zei het meisje. Dat was voldoende. Wonderbaarlijk. Mijn dochter huppelde naar huis.

Deze column verscheen in De Gelderlander.

Aandacht

Vorige week zat ik op een bankje in de Corneliuskerk in Beuningen en luisterde naar een solo van een sopraan-saxofoon. Ik was ontroerd. Ik ken de solo goed, omdat ik het vaak heb gehoord in mijn fanfaretijd. De soliste van nu was dezelfde als die van toen, maar de muziek had een heel andere lading gekregen. Henriëtte speelde het lied dit keer voor haar overleden vader.     

Het was een mooie dienst voor Frans Litjes, de oud-postbode die bijna 80 jaar deel was van de fanfare. In de periode dat ik muziek maakte, beschouwde ik hem een beetje als mijn opa. Hij was een lieve, benaderbare man die van grapjes hield. In de dienst hoorde ik dat terug: een familieman met veel aandacht voor anderen. Die aandacht ging nu naar hem. “We vieren vandaag zijn leven,” zei pastoor Harry van Dooren. 

Bij een uitvaart springen de kleine anekdotes over de overledene er vaak uit. Ze zijn veelzeggend, ze doen wat met je. Zo vertelde een kleindochter dat Frans elke ochtend voor het raam stond te zwaaien als ze voorbij fietste op weg naar school. Soms stond hij dan klaar voor niets, als ze het eerste uur vrij had. 

Maar dit keer troffen de grote woorden over het geloof me ook. Vooral door de manier waarop Van Dooren ze inleidde. Hij vertelde dat Frans een gelovig christen was en dat hij geloofde in iets na de dood. “Je kunt het een hemel noemen, maar eigenlijk schiet zo’n woord te kort.” Heel helder en genuanceerd legde hij het uit, met begrip voor de niet-gelovigen in de kerk.  

Het mooiste vond ik dat de tijd werd genomen. De fanfare speelde nog een lang stuk. Alles waar Frans voor stond, kwam zo mooi samen: aandacht, familie, geloof en muziek.

Deze column verscheen in De Gelderlander. 

Verkiezingen

De envelop met mijn stempas ligt al een week op de onderste tree van de trap. Elke keer als ik naar boven loop, word ik eraan herinnerd dat ik binnenkort weer het rode potlood ter hand moet nemen. Ik weet niet of de trap de beste plek is voor die envelop, maar zo vergeet ik hem in elk geval niet.
.
Het doet me denken aan mijn allereerste verkiezingen, toen ik nog helemaal niet mocht stemmen. Ik was met mijn ouders op bezoek bij de man die alles vergat, mijn opa in het verpleeghuis. Die middag zat hij in een politieke mist. Hij brabbelde aan een stuk door over raadsvergaderingen en stemrondes. Het bracht me op het idee om verkiezingen te houden. Mijn vader legde uit hoe het precies werkte. Ik zocht een stuk papier en knipte daar stembiljetten uit. Ik liet mijn opa streepjes zetten bij de partijen, waarbij ik zijn trillende hand naar het papier begeleidde.
.
Het was niet vreemd dat mijn opa die middag, en vele andere middagen in zijn laatste jaren, met bestuur en beleid bezig was. Politiek zat in hem. In Beuningen had hij zijn eigen partij gehad en hij was een tijdje wethouder geweest. Op de boerderij ging het vaak over politiek.
.
In het verpleeghuis probeerde ik via het naspelen van verkiezingen contact met hem te maken. Ik wilde hem uit die mist trekken, of anders zelf in die mist terechtkomen. Ik wilde dat hij me zag en met me sprak. Het werkte niet. We zaten naast elkaar, maar ook in twee werelden. Ik was nog met de uitslag bezig toen mijn moeder mijn pen afpakte.
‘Zo is het wel genoeg.’
.
Pas later zag ik hoe wrang de situatie was. Maar voor mij was het meer dan een spelletje geweest. Het voelde belangrijk wat ik deed.
.
Deze column verscheen in De Gelderlander.

Raam

Gisteravond kleedde mijn dochter zich vlak voor het slapengaan uit, waarbij ze alleen haar onderbroek aanhield. Even later klom ze op de vensterbank en ging voor het raam zitten. Zijwaarts, knieën iets opgetrokken, blik op de overkant. 
‘Wat wil je later worden?’ vroeg ik.
‘IJscoboer.’

Observanten

Tot voor kort zag ik alleen maar de verschillen tussen het werk van mijn vader en dat van mij, tussen het boeren en het schrijven. Hij werkt met zijn handen, ik met het hoofd. Hij heeft koeien, weilanden, tractors en stallen. Ik heb een laptop, een pen en een notitieblok. Bij hem komt om de drie dagen een melkwagen de tank te legen. Bij mij duurt het een paar jaar voor ik een boek af heb en het naar de drukker kan.
.
Maar door een gesprek met een collega-schrijver viel me ineens op dat mijn vader en ik ook een belangrijke overeenkomst hebben. We zijn allebei observanten. We staan allebei min of meer buiten de samenleving. Mijn vader letterlijk, zo met zijn boerderij aan de rand van Beuningen. Ik iets minder letterlijk, door altijd van een afstand ergens naar te kijken en te luisteren, materiaal verzamelend voor een verhaal.
.
Mijn vader komt maar één dag in de week in het dorp. Op maandagochtend drinkt hij koffie met zijn oud-collega’s van de vrijwillige brandweer. Op maandagavond rijdt hij naar De Tinnegieter om te sporten. Vroeger was hij al niet van het erf af te slaan. Als hij een winterjas nodig had, ging zijn broer – die dezelfde maat heeft – naar de stad om jassen te passen en er eentje uit te kiezen. Nog altijd koopt mijn moeder vaak kleding voor hem. Dan is het telkens de vraag of het past en of hij het mooi vindt, anders moet ze er weer mee terug.
.
Eigenlijk zou mijn vader schrijver kunnen zijn. Vanaf de boerderij kijkt hij uit op het dorp en daar kan hij dan een verhaal van maken. Eentje vol observaties, want een uitgesproken mening heeft hij niet, of die laat hij niet snel horen.
.
Maar zou ik boer kunnen zijn?
.
.
Deze column verscheen in De Gelderlander.

Struisvogels


Een keer per week groet ik ’s morgens de dingen in de Reekstraat. Het is net als in het gedicht van Paul van Ostaijen, Marc groet ’s morgens de dingen.
‘Dag ventje met de fiets op de vaas met de bloem / ploem ploem / dag stoel naast de tafel / dag brood op de tafel / dag visserke vis met de pijp’.
.
In mijn geval: ‘Dag meisjes op de fiets met de rugzakken op weg naar school / kool kool / dag opblaasboot in de sloot / dag taxibussekebus / dag bevroren landbouwgrondje dat te koop staat’.
.
Dat ik de dingen groet in de Reekstraat komt door de struisvogels. Met hen is het begonnen. Dag struisvogels! Ik weet niet precies of ze nu met vijf, zes of zeven zijn, ook al ben ik er honderden keren langs gereden. Soms volgen ze me, met hun koppen, die net boven de bovenste draad uit komen. Ze kijken dan even ongeïnteresseerd als ze waarschijnlijk in Afrika zouden doen. Soms zie ik ze op de grond pikken en dan vraag ik me af of ze eten zoeken of een gat waar ze hun kop in kunnen steken.
.
Een struisvogel is een raar beest. De grootste vogel die bestaat, die het hardst kan lopen van alle vogels, maar vliegen ho maar. En dan die lange nek, buigzaam als gekookte spaghetti. En dat dan op de Reekstraat, met op de achtergrond een berg die het goed zou doen in Afrika. Als je het niet zou weten zou je denken: wat een eigenaardige maar mooie berg.
.
Je kunt er vast iets symbolisch in zien, in die struisvogels in een weitje op de grens van Beuningen en Weurt, vlak voor een afvalberg. Maar dat doe ik niet. Het zijn gewoon struisvogels. En die groet ik, iedere week. Daa-ag struisvogel. Dag lieve struisvogel. Dag fijne struisvogelijn mijn.
.
Deze column verscheen in De Gelderlander.
Afbeelding: Zürcher – Studie van een Struisvogel (Struthio camelus, mannetje)

Nashville

Ik heb niet meteen in de gaten dat er iets bijzonders aan de hand is. Als ik plaatsneem voor de spiegel is de kapster bijna klaar met het meisje naast me. Ze moet een jaar of 15 zijn en heeft een kort, jongensachtig kapsel. Nadat ze is vertrokken, vertelt de kapster dat ze met lang haar binnenkwam. ‘Ze liet een foto zien van een jongen, zo wilde ze het.’ Met één knip had de kapster de lange staart eraf gehaald. ‘Gewoon hups.’ Een kleine handeling, maar tegelijkertijd zo groot.
.
Mijn zus ontdekte op de leeftijd van het meisje dat ze op vrouwen viel. Pas op haar 20e, toen ze Beuningen had verlaten en in Maastricht studeerde, kwam ze uit de kast. Ze schreef mijn ouders een brief en gaf die op maandagochtend, vlak voor ze weer naar het zuiden ging, aan mijn moeder. Ze dacht dat ze het nieuws in een week zouden verwerken, terwijl ze er zelf 5 jaar over had gedaan om ermee naar buiten te treden.
.
Ik had het al veel eerder kunnen weten. Mijn zus was 17 toen we samen naar Fort Alpha keken. In de aflevering zoenden twee jongens elkaar. “Dat heb ik ook,” zei ze zacht en ze liep de kamer uit. Ik weet niet of ik het begreep en niet wist wat ik ermee aan moest, of dat ik het helemaal niet in de gaten had. Beide opties zijn mogelijk. Later zat ik wel degelijk in een ontkenningsfase, want toen er thuis een homoblad rondslingerde, dacht ik dat ze in Maastricht iemand kende die ‘dat had’ en dat ze zich wilde inlezen.
.
In de kapperszaak kijk ik naar de berg haren op de grond. Ik weet helemaal niet of het meisje op vrouwen valt. Ik weet niets. Ik weet alleen dat ze aan het begin van het nieuwe jaar het roer heeft omgegooid, ik weet dat ze iets dappers heeft gedaan.
.
Deze column verscheen in De Gelderlander.

Tweedeling


Mijn buurman vroeg of ik voor of tegen vuurwerk was en ik dacht: dat vat 2018 mooi samen. Tot op de laatste dag van het jaar draait het om voor of tegen. Om links of rechts, stad of platteland, progressief of conservatief, et cetera.
Maar toen ik er nog wat langer over peinsde, kwam ik hierop terug. De tweedeling is niet typisch voor dit jaar, het is van alle tijden. Zoom maar eens in op Beuningen, en zoom dan verder in op mijn jeugd in de jaren ’90.
.
Toen had je De Hoeven versus De Beundert, twee scholen waarvan de leerlingen recht tegenover elkaar stonden. Dat kwam vooral doordat De Hoeven een dependance had bij De Beundert.
Maar ook de scouting tegenover de judo. Elk jaar was het de vraag welke van deze twee clubs de meeste deelnemers had bij de Avondvierdaagse. Die club kreeg een prijs.
En je had fanfare Kunst en Volharding en drumfanfare Luctor et Emergo. O wee als de gemeentesecretaris bij Dodenherdenking de verkeerde aankondigde.
Bij de carnavalsoptocht (categorie ‘grote wagens’) waren het er eveneens twee. De Pensekletsers, de groep van mijn broer, streden jaarlijks om de hoofdprijs met De Klotskoppen.
.
Het verschil met nu is dat het toen om heel kleine zaken ging. Een dorp heeft tot op zekere hoogte baat bij zulke tweedelingen. Het brengt leven in de brouwerij. Het maakt je scherper, creatiever, ambitieuzer.
Anno 2018 gaat het om grote thema’s, over levensstijl en hoe je naar de wereld kijkt. Dan blijkt: hoe minder je met elkaar praat, hoe groter de kloof.
.
De Pensekletsers en De Klotskoppen dronken na de uitslag van de optocht samen bier. Dat lijkt me een mooi voornemen voor het nieuwe jaar.
.
Deze column verscheen in De Gelderlander.

Verliezers


In mei las ik een krantenbericht dat me nog altijd intrigeert. De kop: ‘Beuningse Boys moet mogelijk verliezen om toch te promoveren’. In een doortimmerd systeem van periodetitels, play-offtickets en nacompetitie bleek ook dit onwaarschijnlijke scenario te kunnen bestaan.
.
Hoewel ik het spelletje waardeer, gaat het me hier niet om het voetbal. Het gaat me om het verliezen. Ik heb de laatste tijd steeds meer behoefte aan verliezers. Aan mensen die zich rot voelen en dit durven te delen met de wereld, tussen al die succesverhalen. Aan mensen die slachtoffer durven te zijn, ook als ze worden weggezet als ‘zeikerds’.
.
Ik heb behoefte aan kwetsbare mensen. Dan denk ik ook aan de top van de samenleving: aan hen die aan de knoppen zitten, die als voorbeeld dienen. Bij grote bedrijven, in de wetenschap, in de media en vooral in de politiek. Mensen die durven toe te geven dat ze soms fout zitten, die durven te zeggen dat ze het ook niet precies weten. Mensen die van gedachten durven te veranderen. Maar daarvoor moeten ze dan ook de ruimte krijgen en niet meteen veroordeeld worden.
.
Zelf viel ik dit jaar 10 kilo af en ik weet niet precies hoe dat komt. Over het algemeen voel ik me goed, maar ik heb ook slechte momenten. Die momenten probeer ik minder te negeren. En als ik me richt op de wereld, op het nieuws, probeer ik vooral nuchter te blijven. Niet met de stroom mee. Niet te snel een mening. Alle opties openhouden. Is dat kwetsbaar?
.
Hoe het Beuningse Boys verging? Ze verloren en mochten nacompetitie spelen. Maar ook toen verloren ze. Ze bleven in de 3e klasse. Sport is niet het leven, maar ik gun de jongens hun verlies.
.
Deze column verscheen in De Gelderlander.

Presentatie Beungening

Afgelopen zondag 2 december presenteerde ik het Besiendershuis in Nijmegen mijn boekje Beungening. Het is een bundel met korte verhalen die op elkaar reageren en elkaar aanvullen en op die manier één geheel vormen. Beungening gaat onder andere over afkomst, opgroeien, verwijdering, familie, migratie en ouder worden. Een klein, literair onderzoek naar de plek waar ik vandaan kom en die ik niet los kan laten.

Op de presentatie traden Marc van der Holst (The Avonden), Elske van Lonkhuyzen en Laurens van de Linde op. Het was fijn, het was goed.
Het boekje is te bestellen via willem [at] modderenlijm.nl.

Hier de foto’s:

Lees verder Presentatie Beungening