Manuel

Ik wilde waardig ten onder gaan.
Ik stond op uit bed, wreef de slaap uit mijn ogen, douchte me, waste mijn haren, schoor mijn baard af, knipte mijn neusharen, kamde mijn haar in een scheiding, vijlde mijn nagels, poetste mijn tanden, deed een luchtje op, ademde in, hoestte, en poetste nog een keer mijn tanden.
Ik liep door de stad en nam alles nog eens goed in me op. Ik was bijna bij de rivier toen iemand op mijn schouders tikte. Ik draaide me om. Een grote man keek me lachend aan en spreidde zijn armen.
‘Manuel!’
En ik dacht: nee, niet weer.

Het wiel verplaatste het water dat op de weg lag

[youtube=http://www.youtube.com/watch?v=5F464kfIGLc&hl=nl&fs=1]

Ik ben een mens met benen, die zwaar zijn en moe. Met een maag die rammelt van de honger. Met bloed dat bevriest hierbuiten in de nacht. En de ramen zien er zo warm uit. Ik zou wel weer eens willen weten hoe dat is, door zulke ramen kijken. Maar dan van binnenuit, van binnenuit.
(Nauwe Mijter – De Kift)

Elke keer als ik naar De Kift luister ben ik weer terug in de Dwars-Hommelstraat in Beuningen. De Kift is een toneelgezelschap, amateurzangkoor, dorpsfanfare en popgroep ineen. Een paar jaar geleden kocht ik mijn eerste cd van deze band. Op dat moment paste ik op een oud huis aan de Dwars-Hommelstraat, een bescheiden straat waar je nooit komt als je er niet moet zijn. Het was herfst en er is geen beter seizoen dan de herfst om De Kift met zijn droevige, tragikomische teksten te ontdekken.

Elke dag fietste ik naar het huis aan de Dwars-Hommelstraat. Door mijn koptelefoon klonk De Kift. Ik liet me meevoeren door de teksten en de muziek terwijl ik naar mijn voorwiel keek. Het wiel verplaatste het regenwater dat op de weg lag. Ik had er nog nooit zo bewust op gelet. Mijn fietsband nam het water mee omhoog en liet het een stuk verder weer vallen. Het was prachtig! Ik ging er een beetje van dichten: ‘Tussen rode bomen fiets ik straten nat’.

Het is maar goed dat ik niet verder ben gegaan. Zoiets kan ik beter aan echte dichters overlaten. Dat is ook precies wat De Kift doet. De teksten van de groep zijn bij elkaar gesprokkeld uit romans en dichtbundels van voornamelijk Russische schrijvers.
Maar die Russen hebben vast ook ooit eens door de Dwars-Hommelstraat gefietst.

Neem een kijkje bij De Kift.

Herfstvakantie

een welverdiende herfstvakantie hangt je kind op
een diepe zucht gevolgd door
nee
iedere ouder herkent deze situatie
door niet boos te worden
ga je zelf nadenken
om tot nieuwe dingen te komen
met goede moed steeds iets doen
kan heel storend zijn
dus gun je de tijd om buiten te spelen
en een spel te bedenken

Met dank aan Tilburgs Stadnieuws en de rest.

Strijken

Met weemoed nemen 4.200 inwoners vrij en genieten van het zeeniveau.
Nederlanders kwamen in het naseizoen, dat hoef je niet uit te leggen.
Gerard strijkt nog jaarlijks om energie op te doen. Andere kampioenen strijken in de herfstvakantie. Dit is traditie voor een Nederlandse recordhouder.

Ik heb hier lopen geleerd, ik heb inspanningsastma.

Hubert zegt: we moeten een glazen muur zien. De weg was vaak versperd. Er moest veel schaduw zijn, anders was de nieuwe tijd niet tegen te houden.
We verliezen een wereldrecord.
De lucht is dunner.

In maart begint een bouwput op het balkon en strijken we twee vaste weken aan de andere kant.

Met dank aan Dennis, Austin, Maarten, maar bovenal De Volkskrant (pagina 18,16-10-2008).