Desie

desie
In de trein zitten drie meisjes. Klasgenoten. Eentje lijkt op Desie, van Dunya en Desie. Tenminste, dat zegt ze zelf. De anderen zijn het daarmee eens. Ze vertelt dat ze haar haren in de winter altijd zwart verft. In de zomer laat ze het blond, haar natuurlijke kleur.
‘Blond werkt gewoon niet in de winter.’
‘Je hebt nu wel iets arrogants over je. Dat zeggen sommige mensen over jou tegen mij’, zegt een van de meisjes.
‘Ja, maar dat heb ik ook in de zomer. Ik kom gewoon bitchy over’, reageert Desie, die er geen probleem mee lijkt te hebben.
Het gesprek verandert van onderwerp.
Een tijdje terug had Desie afgesproken met een jongen die ze kende via msn.
‘We gingen een stukje lopen, door het park weetjewel. Opeens pakt ie mijn hand vast. Ik dacht: wat is dit dan? Later op msn vroeg ie: zullen we ’t proberen?’
De meiden lachen.
Uit de intercom klinkt de conducteur: ‘Goedemorgen dames en heren. Het is 6 november en dit is Nijmegen.’

Marike Jager over Beuningen

Ik heb iets gemeen met singer-songwriter Marike Jager. Zij weet ook heel goed hoe het is om in Beuningen te wonen, zo blijkt uit een interview met 3voor12:

De geboren Leusdense verhuisde vorig jaar naar Beuningen, een slaapstad bij Nijmegen. Jager had daar praktische redenen voor: “Ik woon nu in een klooster waar ik de plaat heb kunnen opnemen en waar ik fijn kan wonen.” Een plaats als Beuningen werkt weinig inspirerend, maar Jager heeft iets anders gevonden waar ze een lied over heeft geschreven: “Bij ons in de straat staat een magnoliaboom die maar twee weken in het jaar supermooi bloeit. (…).”

Luister naar Marike

Huppelen

Je bent page en je bent zes jaar.
Om de vijf minuten moet je het podium af, langs de jeugdprins en de raad van elf, om al huppelend en met de handjes in de zij een artiest op te halen die drie jaar ouder is dan jijzelf en die zal gaan playbacken.
Telkens weer sturen ze je de verkeerde kant van de zaal op.
Telkens weer bulderen ze van het lachen. Ze, die oude mensen die ook verkleed zijn en in een hoog tempo bier drinken.
En je lacht en je blijft huppelen, de hele middag.
Je weet nog niet dat dit het is.
Dat dit de verhoudingen zijn.
De rest van je leven.

Beste politieagenten van Beuningen,

In de krant van afgelopen woensdag las ik dat jullie graag post ontvangen. Nou, bij deze!
Ik ben niet de mysterieuze brievenschrijver die jullie willen bedanken. Wel ben ik op de Beuningse kermis geweest. Ik zag daar Piet Piraat rondsjouwen met een confettikanon. Een beetje verdacht. Een dag later was Rik van GTST op de kermis, die mislukte Hollywood-acteur. Ook twijfelachtig, maar ik geloof eigenlijk niet dat zij iets met die fietsendiefstal te maken hebben. Ik heb trouwens niets gemerkt van de diefstallen toen ik langs de botsauto’s en de oliebollenkraam liep. Helaas kan ik jullie daar niet mee verder helpen.

Wel handig om via een anonieme brief tips te krijgen over zo’n schijnbaar onoplosbare zaak. Het zou veel schelen als er meer naar jullie werd geschreven. Dan zouden jullie iedere ochtend achterover in de stoel kunnen leunen, wachtend tot de postbode de ontbrekende puzzelstukjes komt bezorgen. Ik hoop van harte dat jullie ook brieven zullen ontvangen over de diefstal van mijn groene fiets bij de voetbalvelden van Beuningse Boys in 1997, en van mijn bruine fiets in 2003 bij De Lèghe Polder, die op een mistige maandagavond verdween.

Waar kan ik het verder nog over hebben in deze brief? Over wat ik deze week heb gedaan. Niet veel bijzonders. Mijn dynamo heeft kuren. Daar moet ik eens goed naar kijken, want jullie hebben me al eens flink te pakken gehad. Toen kreeg ik twee bekeuringen in een week, beide keren op slechts een paar honderd meter van mijn huis.

Ik hoop dat deze brief jullie een beetje verblijdt, ook al ontbreekt het aan onthullende informatie.

Met warme groet,
Willem Claassen

Manuel

Ik wilde waardig ten onder gaan.
Ik stond op uit bed, wreef de slaap uit mijn ogen, douchte me, waste mijn haren, schoor mijn baard af, knipte mijn neusharen, kamde mijn haar in een scheiding, vijlde mijn nagels, poetste mijn tanden, deed een luchtje op, ademde in, hoestte, en poetste nog een keer mijn tanden.
Ik liep door de stad en nam alles nog eens goed in me op. Ik was bijna bij de rivier toen iemand op mijn schouders tikte. Ik draaide me om. Een grote man keek me lachend aan en spreidde zijn armen.
‘Manuel!’
En ik dacht: nee, niet weer.

Het wiel verplaatste het water dat op de weg lag

[youtube=http://www.youtube.com/watch?v=5F464kfIGLc&hl=nl&fs=1]

Ik ben een mens met benen, die zwaar zijn en moe. Met een maag die rammelt van de honger. Met bloed dat bevriest hierbuiten in de nacht. En de ramen zien er zo warm uit. Ik zou wel weer eens willen weten hoe dat is, door zulke ramen kijken. Maar dan van binnenuit, van binnenuit.
(Nauwe Mijter – De Kift)

Elke keer als ik naar De Kift luister ben ik weer terug in de Dwars-Hommelstraat in Beuningen. De Kift is een toneelgezelschap, amateurzangkoor, dorpsfanfare en popgroep ineen. Een paar jaar geleden kocht ik mijn eerste cd van deze band. Op dat moment paste ik op een oud huis aan de Dwars-Hommelstraat, een bescheiden straat waar je nooit komt als je er niet moet zijn. Het was herfst en er is geen beter seizoen dan de herfst om De Kift met zijn droevige, tragikomische teksten te ontdekken.

Elke dag fietste ik naar het huis aan de Dwars-Hommelstraat. Door mijn koptelefoon klonk De Kift. Ik liet me meevoeren door de teksten en de muziek terwijl ik naar mijn voorwiel keek. Het wiel verplaatste het regenwater dat op de weg lag. Ik had er nog nooit zo bewust op gelet. Mijn fietsband nam het water mee omhoog en liet het een stuk verder weer vallen. Het was prachtig! Ik ging er een beetje van dichten: ‘Tussen rode bomen fiets ik straten nat’.

Het is maar goed dat ik niet verder ben gegaan. Zoiets kan ik beter aan echte dichters overlaten. Dat is ook precies wat De Kift doet. De teksten van de groep zijn bij elkaar gesprokkeld uit romans en dichtbundels van voornamelijk Russische schrijvers.
Maar die Russen hebben vast ook ooit eens door de Dwars-Hommelstraat gefietst.

Neem een kijkje bij De Kift.

Herfstvakantie

een welverdiende herfstvakantie hangt je kind op
een diepe zucht gevolgd door
nee
iedere ouder herkent deze situatie
door niet boos te worden
ga je zelf nadenken
om tot nieuwe dingen te komen
met goede moed steeds iets doen
kan heel storend zijn
dus gun je de tijd om buiten te spelen
en een spel te bedenken

Met dank aan Tilburgs Stadnieuws en de rest.