Kuil en Blaarkop

.
‘Kuil’ en ‘Blaarkop’ zijn de laatste twee stukken uit de serie Encyclopedie van het boerenleven. Illustraties zijn wederom van tekenheld Joost Dekkers. Ondertussen werk ik aan een kleine verhalenbundel die in november zal verschijnen en waarin mijn boerenachtergrond centraal zal staan. Daar zullen onder andere de stukken uit de encyclopedie in komen te staan. Meer info volgt later. Voor nu: Kuil en Blaarkop.
.
Kuil
Een kuil is geen kuil, eerder een berg. Ik heb eens aan mijn vader gevraagd hoe dat zat, maar het was niet aan hem besteed: “Een kuil is een kuil.”
Lees hier het stuk.
.
Blaarkop
Ik leunde tegen haar aan, aaide over haar kop en zong voor haar de nieuwste hits uit de Mega Top 50. Ze vond het allemaal prima. Als in de zomer haar rug door vliegen werd bevolkt, zwaaide ik er met mijn hand overheen, nog voordat zij met haar staart zwiepte. Heel soms besprak ik zaken met haar die zich op school afspeelden.
Lees hier het stuk.

Pindakaas

.
Vanmorgen kwam ik Thijs tegen op straat. Hij had een tas bij zich vol met lege pindakaaspotten. Ik vroeg of hij nieuwe ging kopen. Nee, zei hij, ik heb nog twee potten in de kast staan.
.

Kut Guitar Hero III


.
Oscar Wyers presenteerde zaterdag in Etalage Derde Wal het supergave project Music for imaginary videogames. Hij vroeg verschillende mensen die electronische muziek maken een korte soundtrack te componeren bij een verzonnen computerspel, bedacht door de muzikant zelf. De verzamel-cd is verschenen bij Oscars label Oggy Records en werd zaterdag gepresenteerd.
.
Daarnaast was er een expositie met o.a. Karaoke Pong en een reeks gebeamde zonsondergangen, waarvoor een jury cijfers gaf en dat ook nog eens becommentarieerd werd door een soort Cornald Maas, alsof het om het Eurovisie Songfestival ging.
.
Bij deze gave combinatie van cd en expo verscheen ook nog eens een Kutgitaar Special met de toepasselijke titel Kut Guitar Hero III, Legends of Rock. Voor deze special schreef ik het verhaal Italy 90 en het gedicht De jaren (tevens mijn eerste gedicht sinds jaren). In de special staan verder mooie teksten van Bert van Beek, over het uitvinden van bergbeklimmen te paard – in een computerspel uiteraard, en van Johan Roos, over Monica Seles met wie hij in een praatgroep zat.
.  
De mini-editie van de Kutgitaar wordt geleverd bij het album Music for imaginary videogames (zolang de voorraad strekt).
Een verslag zoals alleen Dennis Gaens dat kan schrijven is te vinden op de site van Dennis >> klik hier.
Meer info over de Kutgitaar Special >> klik hier.
Meer info over Oggy Records en het videogames-project >> klik hier.

Veewagen en Gras


.
Het vijfde en zesde van Encyclopedie van het boerenleven staan online. Nog twee te gaan.
De illustraties zijn van Joost Dekkers. Like zijn Facebookpagina!
.
Veewagen
Mijn gedachten gingen naar een meisje van school. Ze zou me hier moeten zien staan, in mijn overall en met die gestrekte armen.
Lees hier het hele stuk.
.
Gras
De omschrijving van Hard/Hoofd: ‘In dit deel rookt Willem zijn eerste sigaret.’
Lees hier het stuk.
.  

Dood kalf

In de week dat de lente eindelijk lijkt te komen, zo’n ochtend met dauw en vogels, heeft mijn vader een dood kalf.
‘Er zat een dood kalf op,’ zegt mijn moeder. ‘Ze hebben hem er afgehaald. En hoe. Met een zaagje hebben ze het kalf in de baarmoeder in stukken gesneden. De kop eraf. Anders kregen ze ‘m er niet uit.’
Dit hoor ik door de telefoon. Ik heb een telefoon en verder niet meer dan vier muren. Zij hebben een dood kalf.
‘Ik heb dit al een keer eerder meegemaakt,’ zegt mijn moeder. ‘Ik ben binnen gebleven.’

Uierdoeken en Nacht

“Verdomme!” riep mijn vader.
Snel greep hij het glibberige kalf stevig vast en hing het over het hek. De kop bungelde aan de ene kant, de achterpoten aan de andere kant.
“Water! Nu!”

‘Uierdoeken’ en ‘Nacht’ zijn de tweede en derde aflevering van de ‘Encyclopedie van het boerenleven’. Ze zijn hier te vinden.

De geweldige tekeningen bij de serie zijn gemaakt door de stille held Joost Dekkers.

Klein meisje op de fiets

Live geschreven tijdens de Radio 1-uitzending Dit is de nacht (6 mei 2013)
.
Maaike zat op een bankje op het plein en observeerde een klein meisje op een fiets. Het meisje reed langzaam in cirkels en keek naar de mensen met een blik van ‘ik begrijp jullie allemaal’. Maaike dacht terug aan haar vakantie in de Pyreneeën. Aan het Terra Nova Hotel, aan de roman Het oneindige verhaal die ze daar las.
Thuis zette ze haar voicemail aan. Het was Ton.
Maaike dacht: Morgen is het juiste moment om te beginnen.
.
Haar vader was op de koffie geweest. Hij moest elke keer weer wennen aan het kleine appartement. Hij vertelde over de boerderij. Een koe moest kalven. Een moeizame bevalling, het kalf had het niet gered. Uiteindelijk viel hij stil en keek haar kamer rond. Zijn blik bleef hangen bij de grote boekenkast.
‘Veel boeken,’ mompelde hij.
.
In de douche dacht Maaike: mijn tante is een heks. Denk buiten de lijntjes, buiten de lijntjes. Ton had op de voicemail gezegd: het roer kan nog zes keer om. Ze stapte uit de douche, draaide vijf rondjes in haar nakie en sloeg een handdoek om haar middel. Minder streng zijn, dat had Ton ook gezegd. De Pyreneeën. Het gevoel dat ze daar had moest ze terug zien te krijgen. Ze had een kroeg nodig. Een kroeg die tot laat open zou blijven, niet zoals hier in Zwolle. Mensen observeren. En daarna: dansen.
.
Maaike had haar vader aangemoedigd.
‘Dit boek gaat over een boer.’
Ze haalde de roman uit de kast en gaf het hem. Hij woog het in zijn hand, als een appel. Vervolgens bekeek hij het omslag.
‘Bakker,’ las hij hardop. ‘En dat gaat over een boer?’
Ze had verwacht dat hij het door zou bladeren, maar hij gaf het terug aan haar. Hij ging voor de kast staan en las hardop voor.
‘Claus.’
‘Couperus.’
‘Elsschot.’
‘Marsman.’
Hij haalde zijn schouders op, nam een laatste slok van de koffie.
‘De koeien wachten,’ zei hij.
.
Toen ze het zesde rondje maakte, met de handdoek om haar middel, kwam dat gedicht van Ostaijen kwam in haar op. Dag visserke vis, dag vis, dag lieve vis. Ik moet schrijven, dacht ze. Alles was gevaarlijk. Dit ook, juist daarom. Het werd tijd om te gaan zitten, papier en pen en dan zouden de letters komen. Zaadsmokkel in de hondenfokkerij, herinneringen van een Abraham, een leesontbijt op school. Alles kon, maar ze wist heel goed waar het over moest gaan. Ton had het nog een keer gezegd op de voicemail. Haar vader, met de koeien. Altijd die koeien. Zij was het kleine meisje op de fiets dat cirkels reed op het plein. Ze dacht het allemaal te begrijpen.
.
Een dag na haar boekpresentatie. Het was zonnig. Ze ging lunchen met haar vader. Hij had dat voorgesteld, wat haar zeer verbaasde. Zoiets had hij nooit eerder gedaan. Ze liepen door de binnenstad van Zwolle en op een gegeven moment wees haar vader naar een balkon.
‘Kijk, die is aan het lezen,’ zei hij.
Een vrouw zat in de zon met een boek in haar hand. Goeroe van Elfie Tromp, zag ze.
‘Heb je dat gehoord?’ begon hij tegen Maaike. Hij sprak ineens met luide stem. ‘Dat boek van Maaike Fleuren? Dat is echt een geweldig boek! Herinneringen van een klein kind. Ik heb het net uit!’
Even verderop fluisterde hij tegen haar: ‘Dat is goed voor de verkoop. Niets is er beter dan mond-tot-mond-reclame.’
Ze glimlachte en voor even was ze in de Pyreneeën.
..
Ook hier na te luisteren.